10-09-03

Erg

Kun je je voorstellen : één van de 2 gasten die met Sven is gaan lopen heeft hier juist aan de deur gebeld.  Ik denk dat hij moest polshoogte komen nemen of om te zien of ik thuis was.   Het is niet de eerste maal dat Sven hier inbreekt voor eten en geld.

Dus ik bel naar Mol om de persoons beschrijving door te geven en ik krijg als antwoord dat ze het niet weten.  Ze weten niet wat ze aan hadden, ze weten niet hoe hun haar der uitzag want ze hadden met drie gisteren nog naar de kapper geweest.  En het toppunt van al : welke schoenen wisten ze ook niet daar ze voor ze zijn gaan lopen nog rustig in hun schoenenkast hebben geweest.

Kun je je voorstellen wat een begeleiding dat daar is.

Maar allé ik moest de politie maar bellen want heel waarschijnlijk was het er wel ene van.  De politie wist me dan te vertellen als Sven hier inbreekt dat ze niets kunnen doen, daar hij hier nog ingeschreven is.  En wettelijk gezien kan men niet stelen van zijn ouders.

M.a.w. als ze hier inbrekken moet ik maar toekijken enkel voor die andere twee kan ik de politie bellen.  Ik vind het erg ik zit hier met angst en verdriet tegelijkertijd voor mijne zoon en der is niemand die ook maar kan helpen of iets kan doen en mijn handen zijn gebonden.

Momenteel kan ik alleen maar wachten,wachten en angsten doorstaan tot hij terug is opgepakt.  Ik moet hier alles afsluiten en verbergen, ik moet men eigen opsluiten want ik mag hier niet weg voor in het geval van.   Ik kan jullie garanderen dat het erg is dat je zo een angst hebt voor je eigen zoon.  Ik heb er geen woorden voor maar ben toch blij dat ik het weer eventjes heb kunnen zeggen.

15:09 Gepost door Conny & Sonja | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Een woordje van troost! Ik kan hier niets anders zeggen Conny, dan dat je veel mee moet maken en dat bij al je pijn, dat doet geen goed. Ik ken dat maar al te goed.
Als ik dit hier bij jou allemaal lees, dan mag ik me gelukkig prijzen d

Gepost door: marian | 10-09-03

Een woordje van troost! Ik was bezig een berichtje te schrijven en floepie, alles weg, begin ik maar weer opnieuw. Ik kan hier niets anders zeggen, Conny, dan dat je veel mee moet maken, dat doet geen goed. Als ik dit hier allemaal bij jou lees, dan mag ik mij gelukkig prijzen dat wij geen kinderen hebben.
Nog meer zorgen bij al mijn pijn en dat zal voor jou ook heel zwaar zijn. O, meisje wat leef ik met je mee. Als een mens dan al gelukkig is, iets meemaken, doen we allemaal denk ik, maar jij krijgt vanalles op je dak. Voor mij mag je alles opschrijven, of het nu lang of kort is, als ik 's avonds wat laat langs kom op jullie blogje en het verhaal is te lang, kom ik gewoon de volgende dag terug lezen, ik zal het met aandacht lezen,zodat je weet dat er een luisterend oor (oog) is. Helpen of raad in geven kan ik je niet, ik zou niet weten hoe, want dat is verdomd moeilijk met zoiets, daar krijg je geen les in hé. En als je aan kinderen begint, je weet van te voren ook niet wat je op je schoot krijgt. Maar Conny laat mijn berichtje dan voor jou een troost zijn.
Veel liefs en laat een knuffel en een dikke kus van mij jou wat opbeuren, ook voor Sonja, want die is daar natuurlijk ook bij betrokken en sterk moet zijn om jou te troosten.

Gepost door: marian | 10-09-03

De commentaren zijn gesloten.