04-10-03

Toch nog iets !!!

Eigenlijk nog een aanvulling op vrijdag, ik heb nog iets meegemaakt.

Jullie kennen het relaas van Sven, dat hij gaan lopen is uit mol enz...   Voor dit feit alleen al heeft hij van de jeugdrechter 3 maanden bij gekregen.  Jullie weten normaal ook van vorige berichten dat Sven met mij voorlopig geen contact wil.  Hij durft de confrontatie niet aan omdat hij weet dat hij veel verkeerd heeft gedaan.

Nu is het zo dat ik daarstraks naar de sociaal assistent heb gebeld die voor Sven instaat.  Die wist mij te zeggen dat Sven mij een heel "onpersoonlijk" briefje heeft geschreven.  Niets van Sorry mama of zo nee enkel een lijst met goederen die hij wil.  Ik moet hem nog wel aankrijgen natuurlijk maar dit weet ik al.  Nu is het zo dat ik daarstraks na dat telefoontje direct een reaktie heb geschreven gebaseerd op datgene wat die s.a. me wist te zeggen.  Het is vooral daaraan dat men tijd voorbij is gegaan, nu weet ik het.  Die reactie is nu al een briefje van ongeveer 6 blz. A5 formaat, vol met mijn gevoelens, met datgene wat ik hem wil zeggen.

Nu weet ik dat jullie natuurlijk niet alles weten en niet heel het verhaal maar toch heb  ik even stil gestaan bij de gedachte om deze twee brieven hier op ons blogje te posten.  Sonja raad me dit af.  Ik kan natuurlijk wel begrijpen waarom !  Mijn brief is niet zo min naar een kind van 15 jaar toe maar het is toch wel de waarheid, want zo is het.  Sonja heeft wel schrik dat jullie het niet kunnen inschatten en begrijpen omdat jullie heel het verhaal niet kennen, of ons, of sven.  Sven is een heel intelligente jongen en zou alles wel begrijpen maar het ook naast zich leggen en dat is het probleem.  Ook hier weet ik niet goed wat ik moet doen.

Heb ik vandaag toch een dag gehad met veel vragen, he.  Ik geraak daar wel weer uit hoor maar het zal tijd vragen, meer niet.  In iedergeval die brief aan Sven heeft me al veel deugt gedaan en al heel veel opgelucht.  Je moet denken dat ik sinds 14 juli niets van hemzelf heb gehoord of gezien en dat dit dus de eerstemaal is dat ik hem dat kan zeggen wat op mijn lever ligt.  Hij zelf zegt dus dat ik niet zijn moeder meer ben.

Als ik die brief hier niet post ga ik toch één ding zeggen wat er in staat.  Sven zou dus alleen zijn goederen in die brief vragen en mijn antwoord daar op is : "Ik heb je niet op de wereld gezet om enkel als ezel te dienen, enkel om te geven.  Nee ik ben veel meer dan dat en wil je dat niet, tja dan is dat zo maar dan ook geen ezel,helaas."  Ik denk dat jullie wel weten wat ik hiermee bedoel net als Sven.  Het gaat mij niet om die goederen maar wel om het feit dat hij mij niet voor meer aanziet als dat, nen ezel die geeft.  NEE in eerste instantie ben ik nog altijd zijn moeder en wil ik hem ook de nodige liefde en houvast geven maar dat mag ik niet. 

Ik hoop dat jullie me dit niet kwalijk nemen maar dit is mijn gevoel momenteel rond Sven, hoe erg ook.

Ik heb ondertussen Sam wakker gemaakt voor naar zijn werk te gaan en Sonja ligt al op de zetel te slapen.  Dus met deze ga ik afsluiten, Sam naar zijn werk sturen en Sonja wakker maken om dan samen in ons beddeke te kruipen.  Tis te hopen dat Sonja mij het niet kwalijk neemt dat ik dat hierboven toch al heb vermeld, denk het niet hoor. :-))

Dikke blogknuf nog van C & S

01:33 Gepost door Conny & Sonja | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Het moet hard zijn... in zo'n hulpeloze positie te moeten staan als jij nu. Je eigen kind willen helpen en dan gewoon genegeert en bijna volledig uitgesloten te worden. Ook al heb ik nog maar heel kleine kindjes, ik kan me heel goed voorstellen hoe het voelt en ja, ik ben soms ook bang dat één van mijn kindjes later misschien ook wel eens de pedalen zou kunnen verliezen waardoor hij/zij in een situatie komt waar ik als moeder gewoon machteloos sta.

Je wilt ze helpen, gewoon alles voor ze doen, je wil hebben dat ze weer de draad van het leven opnemen en alles wat je zegt of doet lijkt gewoon niet tot ze door te dringen...

Conny, ik wou dat ik je kon helpen maar spijtig genoeg kan ik dat niet, ik kan enkel naar je luisteren net zoals zoveel anderen, want er is maar één persoon die Sven kan helpen en dat is hijzelf. Maar het is goed dat je je gevoelens van je afschrijft en misschien is het goed dat je hem die lange brief toestuurt want het kan hem niet volledig koud laten wat jij hem probeert te vertellen, want je blijft nog altijd zijn moeder. En ook al toont hij het niet. Ergens in zijn hart moet hij toch nog iets voelen dat 'moederliefde' is. Ook al heb je dat gevoel niet.

Je moet ook rekening houden, hij zit ook op een moeilijke leeftijd, 15 jaar is echt een leeftijd waar menig kind het lastig mee heeft want er zijn zoveel veranderingen in hun leven, het is een leeftijd waar ze net nog niet bij de volwassenen horen en het is ook geen leeftijd meer dat ze zich nog een kind moeten voelen.

Misschien zullen je woorden nu nog niet tot hem doordringen, ze zullen het misschien wel doen binnen een paar jaar. Dan zal hij wellicht nog eens terugdenken aan die ene keer dat zijn moeder hem die lange brief stuurde en aan al die andere keren dat je klaar stond voor hem...Ooit zal hij inzien dat hij verkeerd bezig was toen daar ben ik 100% zeker van.

Weet je Conny, je mag me altijd mailen om je hart te luchten mijn mailbox staat altijd open voor je.

Liefs, Eva

Gepost door: Eva | 04-10-03

De commentaren zijn gesloten.