10-10-03

Vandaag bekeken

Goedenavond,

Oh vandaag toch zo een ambetant dagske geweest ni te geloven en dan nog altijd wat ziek.  Vanaf deze morgen 9.30 vertrokken.  Eerst moeke gaan halen, dit is de moeder van mijn ex-man waar ik (conny) nog altijd kom voor de kinderen.  Normaal is dat wel de plicht van mijn ex-man maar die komt daar niet meer en over zoveel jaar terug heb ik toen maar het initiatief genomen om de kinderen naar te brengen, anders zagen de jongens haar niet meer als andersom natuurlijk.  Stilaan heeft ze mij der maar terug bij gepakt voor het welzijn van de kids natuurlijk.  Daarna  heeft ze dan Sonja ook beginnen gaan te accepteren daar zij denkt dat onze auto van Sonja  alleen is en zij er natuurlijk dan niet altijd gebruik kan van maken om ergens naartoe te gaan.  Het is zelfs nu al zover dat ze liever met Sonja omgaat dan eigenlijk met mij, maar mij niet gelaten hoor trek me dat echt niet aan.

Dus eerst naar moeke gereden om daarna met drie naar de Macro te gaan voor inkopen.  Bij moeke is het dus wel zo dat het winkelen alla haar word en niet de dingen die wij willen zien.  Elke keer als wij naar iets willen kijken ofzo gaat ze door of staat ze zenuwachtig rond te draaien dat je dan maar uit noodzaak doorgaat.  Nu moet ik zeggen dat dit niet alleen met het winkelen is hoor dat is zo met andere dingen ook het is gelijk zij het wil en niet anders.  Maar je kunt je toch wel indenken hoe ambetant dat is op die manier gaan winkelen of iets gaan afzien of zo.

Wat er dan ook nog bijkomt is dat moeke heel den dag het over Sven heeft gehad.  Zij heeft dus ook een zoon (mijn ex-man) die geen contact meer wilt of die daar komt, maar toch vergeet ze hoeveel pijn dat doet dat je zoon niet meer wil.   Wat daar dan ook nog moeilijk aan is dat ze heel veel niet wil weten of wil zien, ze wil echt niet inzien dat sven het zichzelf aandoet en niemand anders.  Oh ik denk dat ik dat niet verder moet uitleggen he, je weet hoe grootouders zijn.

Na de macro naar het internaat van Sam gereden om hem te gaan halen om terug naar de macro te gaan eten.  Want Sam moest zekers gegeten hebben want soms denk ik wel dat zij denkt dat die jongen geen eten krijgt van mij,pffff.  Ondertussen nog altijd over Sven praten he.  Daarna haar naar huis gedaan om daar dan nog een tas koffie te drinken met een lekker stukje taart.  Wij waren pas om 19.00u thuis om hier dan alles nog wat op orde te zetten.  Was ik blij dat ik eindelijk in mijn burostoeleke kon gaan zitten, pffff.

Nu morgenvoormiddag (zaterdag) moeten we terug naar antwerpen voor een begrafenis, minder leuk natuurlijk.  De maandag is één van de opvoeders van Sam gestorven door heel waarschijnlijk een hartaderbreuk.  Er waren enkele kinderen bij maar gelukkig Sam niet.  Gelukkig ook dat Sam daar niet zo bij stil staat gelijk wij dat doen.

Om dit laatste zinneke (van Sam) beter te begrijpen, kun je deze link " Ik ben een autist ! " volgen naar de tekst die ik jullie daarover had belooft.  Na lang zoeken en proberen heb ik hem uiteindelijk op het net gekregen dmv een scroller maar helaas niet hier, op geen enkele manier kan je hier een scrol in een bericht toevoegen, helaas.  Ik hoop dat jullie toch even de moeite doen om hem gaan te lezen, zo lang is hij nu ook weer niet dat het veel tijd zou vragen.  Als je der op wil reageren moet je het ook wel hier doen daar het op die pagina niet kan, enkel de tekst staat er.

Wij wensen jullie nog een heel prettig weekend toe en een dikke blogknuf van C & S

22:17 Gepost door Conny & Sonja | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

ik ben even gaan piepen Hoi Conny en Sonja,
ik ben even langs geweest naar "ik ben een autist", ik duwde op het pijltje op verder te lezen, maar het lukte niet bij mij, enfin...ondanks mijn weinige ervaring met autistische kinderen, mensen, weet ik wel dat er inderdaad verschillende vormen onder bestaan. Met alle begrip voor die kinderen en de familieleden ervan. Elk kind heeft veel aandacht nodig en of het nu een autistisch kindje is of een kindje met een andere aangeboren afwijking of gewoon een schoolgaand gepest kind, die kinderen hebben de aandacht nodig van volwassenen zeker des te meer. Zij moeten kunnen aanvoelen dat zij ook een persoonlijkheid hebben, dat ze aanvaard en geliefd worden, dat ze zelf ook dingen kunnen die anderen niet kunnen, ze moeten genieten van het leven en waarom ik dit hier schrijf...door mijn ongelukkige tienerjaren, ben ik door de jaren heen, beginnen denken, om een totaal andere schoolopleiding te volgen om na mijn stempelvrijstelling in de verdere toekomst werk te vinden in de sociale sector. Mensen, kinderen die niet de kansen hebben of gekregen hebben om uit te groeien tot een normaal gelukkig volwassen iemand, die kunnen met behulp van anderen wel gelukkig worden, zelf heb ik het ondervonden dat het mij gelukt is, graag zou ik mensen willen helpen in mijn volgende beroepskeuze...ik overweeg om opvoedster te worden, den 20ste oktober ga ik naar een infosessie van de VDAB, als het me ligt die opvoedsterberoep, dan ga ik ervoor gaan, ook een babbel met mijn huisarts is van hoogbelang want als hij vindt dat ik dit beroep niet aankan, dan mag ik zelf niet starten met die opleiding, maar de wilskracht is er alvast, nu toch nog! Direct met een opleiding starten, gaat moeilijk nu, aangezien ik nog thuis wil blijven zolangs onzen jongsten zoon, nog niet schoolrijp is, maar niets houd me tegen om daarachter het te doen.

Het beste nog hee,
veel liefs,
vlindertje.

Gepost door: Vlindertje | 13-10-03

De commentaren zijn gesloten.