27-01-04

Eindelijk !!!

Hey allemaal,

Uiteindelijk na 14dagen heb ik juist het verlosende telefoontje gehad : Sven is terug en blijkbaar in Mol.  Maar het is toch weer een ongeloofelijke regeling, ik heb juist dat telefoontje gehad : Dinsdag om 15.30 moet je raden van wanneer hij al binnen is. Ja al langer, al van Zondag, tof he dat ze mij nu pas verwittigen.   Hij is naar het schijnt zaterdag bij vader aangekomen en die heeft hem dan zondag binnen laten gaan met de trein en onder invloed.  Ook weeral een risico, voor hetzelfde geld had hij terug gaan lopen.  Waar zitten sommige hun verstand toch. 

Ik ben blij dat hij terug is maar helaas moet ik wel zeggen dat het nog niet gedaan is, heel die affaire.  Er gaat nu een heel onderzoek komen zowel naar die voorbije 14 dagen als naar het roekeloze gedrag van vader voor die 14 dagen, in de weekends.   Wat mij betreft ik moet en zal afwachten maar het herstellen van het contact moet nu weer van voor af aan beginnen en plus ook dat het moeilijker zal zijn nu.   Hij beseft niet wat hij mij heeft aangedaan en zo zal hij ook niet beseffen waarom ik nu weer een stap achteruit zet t.o.v. hem.  Ik ben benieuwd wat er allemaal nog gaat gebeuren, wat mij nog allemaal staat te wachten.  Maar allé het voornaamste is hij is terug en ik weet waar hij zit dus op dat punt kan ik weer een tijdje gerust zijn.

Nu ga ik een paar dagen genieten om zo van binnen tot rust te komen.  Met genieten bedoel ik van de kleine dingen rondom mij, het dagelijkse leven plus de personen natuurlijk want die hebben de laatste dagen wat minder aandacht gekregen en wat meer moeten geven.  Dit moet ik dus terug rechttrekken en doet dat met veel plezier.

Zo ga ik voor Sam deze week een pc die hij gekregen heeft volledig inorde te brengen zodat wanneer hij de vrijdag aankomt hij kan starten met zijn pc ipv de mijne.   Hij heeft deze gekregen op het internaat en ik vermoed dat het een pentium III is van 750mhz en 20 GB harde schijf.  Dus een veel rappere dan die vorige van mij dat was maar een pent.II en ik weet dan al weer wat te doen.  

Voor Sonja moet ik heel iets anders bedenken, nu momenteel weet ik het nog niet zo goed, maar ik zou al willen vermelden dat ze er geweest is voor mij deze 14 dagen, dat ze mij echt gesteund en getroost heeft.  Het is toch heerlijk als je weent dat je dat dan kan doen in de armen van je geliefde.  Zo ook wil ik al diegene bedanken die hebben mee geleeft met ons, de mensen die steunende berichtjes hebben achter gelaten en die alles volgde op de voet.  Het was en is een hart onder de riem.

BEDANKT!!!

Dikke blogknuf van C & S

16:26 Gepost door Conny & Sonja | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

24-01-04

Moeilijk !!!

Hey,

Voor die gene die het willen weten : Sven is nog altijd niet terug.   Ik moet dan toch gaan denken dat hij niet echt meer in de geburen is.   Hij zou toch ergens moeten zijn, de zee, de ardennen, misschien wel het buitenland, ik weet het niet.   Nu mag hij zijn wie of wat dan ook het is en blijft je kind.  Maandag is het al 14 dagen, dat is lang, het langste dat hij ooit is weggeweest is 4 dagen.  Momenteel begint de hoop stilaan om te slagen in paniek.  De rare en sombere gedachten beginnen de kop op te steken.

Ikzelf ben momenteel nog een klein bommeke, niet zozeer ni meer van woede maar van verdriet.  Het minste geringste barst ik ofwel uit in woede, wat vooral voorbije dagen was, ofwel in tranen.   De woede ebt weg en maakt plaats voor verdriet en tranen.  Nu zelfs nu momenteel terwijl ik dit schrijf.   Ik weet niet meer wat te doen, ik denk dat ik in de loop van de week alles heb gedaan wat in mijn macht ligt van te doen.  De politie heeft elk spoor dat ik heb vernoemd, na gegaan maar helaas niets, het heeft niet mogen baten.

Maar ik moet me recht houden, ik mag mij niet laten gaan.  Ik mag die golf van verdriet, onmacht niet toelaten, ik moet ze over mij heen laten komen, maar hij mag me niet raken.  Anders geraak ik het stuur kwijt en loopt hier alles in het honderd.   Nee ik moet recht blijven, er zijn er nog andere waar ik aan moet denken : Sonja, Sam, Mathias, Jessica.  Het is moeilijk maar ik moet, Sven heeft al genoeg kapot gemaakt en dit mag ik niet toelaten.   Wat er ook gebeurt, ik moet blijven denken : "zo heeft hij het gewild, daar heeft hij zelf voor gekozen."  Deze zin moet ik in mijn gedachten houden om die storm door te geraken, plus denken aan de anderen, zij mogen der niet onder lijden. 

Maar het is en het blijft moeilijk !!!

23:12 Gepost door Conny & Sonja | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

21-01-04

Nachtmerrie !!!

Hey allemaal,

Sven is nog altijd niet terug, maar ja langs ene kant ook niet moeilijk.  Ik ben maandag te weten gekomen dat hij dan ook niet geseint stond hier in Turnhout enkel bij de regionale politie van Mol, dessel. Tja hoe dit kan gebeuren dat weet ik ook niet maar het was wel een klap in mijn gezicht.  Niet geseint wil ook zeggen dat ze natuurlijk niet zoeken of uitkijken naar hem. Nu is het te hopen dat het natuurlijk niet lang meer zal duren of hij word opgepakt.  

Mijn inziens word hij ook geholpen door de een of de andere, waarom ?  Wel moest Sven echt ronddolen en geen eten bv hebben zou hij allang in de fout zijn gegaan, zoals de laatste keer, en natuurlijk al lang terug in mol gezeten hebben.  Vandaar dat ik denk dat hij ofwel geholpen word ofwel dat hij hier niet meer in Turnhout is.  Eerlijk ik denk het eerste omdat Sven heel moeilijk weg kan blijven in Turnhout, deze stad werkt als een magneet op hem, altijd geweest.  Dinsdag heb ik het bezoek gekregen van de dienst jeugd en gezin van de politie om hem dus ook hier te laten seinen maar ook om te vermelden waar en door wie hij eventueel zou geholpen worden.  Ik heb al zijn stekjes vernoemd plus ook alle namen van zijn zogezegde kameraden of helpers in crime.   Alsook heb ik de vraag gesteld wat ik nog meer kan doen, maar helaas niets enkel hopen en wachten.  Moest het zijn dat dan toch bv child focus moet worden ingeschakeld dan zouden zij dat doen.   Ik zelf mag niets, mijn handen zijn weeral voor de zoveelste keer gebonden, helaas.

Wat is er nog voor slecht nieuws ivm Sven.  Als hij 10 dagen uit mol weg is, word hij uitgeschreven, dit is donderdag om 18.00 u.  Dit wil zeggen dat wanneer hij bv de 11 of de 12 dag word opgepakt dat hij terug moet verschijnen voor de rechter.  Vandaar uit word er getelefoneerd naar mol is er geen plaats niet meer omdat de zijne ondertussen is ingenomen moet er een andere oplossing gezocht worden.  Vinden ze dit niet, waar denk je dat ze aankloppen, ja hier.  Ik kan nee zeggen dan gaat de vraag naar vader, zegt die ook nee dan beslist de rechter.  En helaas mits ik het hoederecht heb zal ik verplicht worden om hem binnen te nemen.    Terwijl wel iedereen weet dat hij de voordeur nog niet zal halen, dat hij halverwege terug weg is.  Tja dan begint het opnieuw he, alleen dat dan de politie niet meer zo geneigd zullen zijn om te gaan zoeken.  Veronderstelling dat hij niet zal gaan lopen wat dan ?  Moet ik dan tralies voor zijn deur zetten, ofwat.  Moet ik mij heeldere dagen gaan opsluiten want hem loslaten of op straat laten komen is niet verantwoord, hem alleen thuis laten (alhoewel hij de leeftijd heeft) kan ik niet want hij is niet te vertrouwen.  Ik weet het niet wat ik dan moet doen, echt niet.

Ik hoop dat deze nachtmerrie weer vlug voorbij zal zijn !!!

Lieve bloggroetjes van C & S

11:28 Gepost door Conny & Sonja | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-01-04

Niets!

Nog altijd niets....

Sven is nog altijd niet terecht.   Ik probeer iedereen maar te bellen maar niemand pakt op of ze zijn er niet.  Ik weet niet meer wat ik moet doen, dat is nu al 5 dagen.  Moet ik via child focus gaan, moet ik hem als vermist opgeven.  Ik weet het niet !  Ik zal sewens nog maar eens proberen he, misschien eens naar de politie bellen die weten het misschien wel wat ik mag en kan doen.

Voor de rest loopt hier alles zo wat zijn gewone gangetje.  Gisteren hadden we normaal gezien een bespreking voor Sam maar dat is ook niet doorgegaan wegens ziekte, moeten we volgende week terug.  Deze avond is het dan normaal gezien dan ook weer het begin van het weekend van Mathias.  Ben nieuwsgierig of dit allemaal op rolletjes zal lopen. 

Och waarom doen mensen toch altijd zo moeilijk, waarom kunnen we niet gewoon leren van samen te leven en het wat gemakkelijker te maken voor elkaar ipv altijd moeilijk te doen.  Samenleving noemen ze dat dan, het leven is al zo moeilijk waarom het nog moeilijker maken ?

Ik ben aan het zagen ik weet het maar het is toch waar zekers.  Soms, heel soms sta ik stil bij zulk een vragen, maar helaas moet ik mij zelf het antwoord schuldig blijven.  Ik ben niet gelovig maar moest het zo toch zijn waarom heeft hij ons geschapen, om het elkaar moeilijk te maken, amaai merci wat voor een god is dat dan.   Né nu weet je ook direct waarom ik niet gelovig ben.  Ik heb het hier nu echt ni alleen over mezelf hoor maar over heel de mensheid : waarom bestaan wij ???  En ik zeg ook niet dat alles slecht is, maar het slechte steekt toch altijd zijn nek op he.

Ik hoop dat jullie mij een klein beetje begrijpen want ik kan dat hier allemaal zo maar niet uitleggen of neerschrijven wat ik momenteel voel of denk.  Ik ben niet zo een schrijver gelijk sommige om gevoelens neer te zetten op papier vandaar dat er ook  mensen zijn die mij soms verkeerd begrijpen gelijk in sommige vorige berichten.

Ik zal maar stoppen zekers want begin echt nu te zagen, hihihi, en das ni de bedoeling.

Wij wensen jullie allemaal nog een heel leuk en prettig weekendje met een hele dikke blogknuf van

C & S

15:14 Gepost door Conny & Sonja | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

14-01-04

Jeugdzorg ?

Amaai, amaai, amaai, kun je je voorstellen de "JEUGDZORG" dat zou toch moeten dienen om je te helpen of niet soms, daar, dacht ik toch, zijn ze er toch voor.  Maar nee hoor waar komt het allemaal op neer : "Los het zelf op", "Vraag het ginder wij weten van niets", "We kunnen niets doen we hebben geen plaats", "Het is jouwe zoon", enz....MAAR "Je hebt wel niets te zeggen" want hij zit onder de jeugdrechter.

Ik heb gisteren enkele telefoontjes gedaan zowel met de consulente van de jeugdrechtbank als met de sociaal assistent van Mol.  Dit waren echt geen al te leuke telefoontjes, ik denk dat ik nog nooit zo kwaad ben geweest aan een telefoon.  Ik was gewoon om te briezen.  Het komt er gewoon op neer dat de verantwoordelijkheid gewoon naar elkaar toe geschoven word.  Vraag het daar of los het zelf op dat is het enige antwoord dat ik krijg en leugens veel leugens.  En als je hun dan met de neus op de feiten drukt zwijgen ze en beginnen ze over iets anders.  Ongeloofelijk, is dit nog correct, noemen ze dit hulp vanuit de jeugdzorg?

Ik weet het al langer maar nu ben ik zeker, Sven zal nooit echt geholpen worden wat ik ook doe, wat ik ook zeg !  Voor mij zijn gisteren vijf jaar energie die ik in Sven gestoken heb zomaar teniet gedaan, zomaar weg gevallen zonder slag of stoot. Maar ondertussen tikt de klok wel, we hebben nog maar 2.5jaar den tijd om er iets aan te doen en daarna, ik mag er niet aan denken.  Binnen 2.5jaar is het niet meer Mol maar word het Leuven of Brussel en kan ik, wij of zij hellemaal niets meer doen en nu willen ze niet, nu luisteren ze niet.   Dat is nu jeugdzorg, de mensen waar je van verwacht dat ze je helpen.  Heel frustrerend dat kan ik je wel zeggen.

Wat Sven betreft, hij zit hier in de geburen want ik en Sonja hebben hem gisteren gezien, maar helaas hij is gaan lopen.  Ik hoop dat het allemaal goed afloopt want ik heb er een heel slecht gevoel bij deze keer.  Ik hoop dat ze hem vlug terug oppakken en ook zonder feiten.  Meer kan ik niet doen : HOPEN.

11:28 Gepost door Conny & Sonja | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-01-04

Sven ???

Het is weeral zo ver, het nieuwe jaar is bezig en je denkt tja alles begint zo wat op rollekes te lopen.  Maar helaas het mag niet wezen altijd moet er een klink in de kabel komen, op de één of andere manier altijd.

Vorige keer heb ik jullie al een paar keer iets laten horen van Sven.  Dat de molen aan het draaien was in goede richting.  Hij begon stillaan meer vrijheden te krijgen,  hij mocht naar school en eigenlijk het belangrijkste :  het contact tussen mij en hem werden stillaan herstelt.   Maar het heeft niet mogen wezen het heeft allemaal niet mogen helpen.  

Gisteren maandag heeft hij alles terug in één keer weggegooid, ja hij is terug gaan lopen in Mol.  Och is het eigenlijk nog iets gekort dat ik er energie in blijf steken elke keer krijg ik het deksel op mijn neus.  Elke keer word er weg gegooid wat we terug hebben op gebouwd.

Jongens weten jullie dat ik niet meer weet hoe ik mij moet voelen.   Teneerste doordat het meermaals gebeurt word het ook een gewoonte.  Ik weet nog goed de eerste keer dat hij vier dagen weg was, heb ik vier dagen heel ongerust geweest. Wij hebben toen alles afgezocht en gedaan,  dankzij dat is hij toen ook terug opgepakt geweest.  Nu, nu heb ik zoiets van nee zo zot ben ik of zijn we niet meer.  Dan die ongerustheid van waar zit hij, waar slaapt hij, wat eet hij, enz...   je zit daar nog wel mee maar heel wat minder t.o.v. de eerste keer.   Maar ook al verminderd alles ronddom gevoelens, het blijft knagen, het blijft zeer doen maar je blijft ook diep van binnen hopen, hopen dat het de volgende keer wel weer lukt !

Ach ik zou momenteel zoveel kunnen schrijven, zoveel kunnen vertellen mijn gedachten draaien op volle toeren.  Vooral veel vragen, vragen die ik niet beantwoord krijg.  En nu door dit bericht te schrijven komen de tranen, tranen die er gisterenavond al zaten maar die maar niet kwamen.

Ik weet niet meer hoe ik mij moet voelen !!!

09:15 Gepost door Conny & Sonja | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

07-01-04

Hallo,hallo,hallo

Hallo allemaal,

Het is weeral eventjes geleden maar we hebben het ook zo druk.  Iedereen wil maar dat we op bezoek komen om nieuwjaar te vieren plus ook dat we besprekingen hebben ivm de kids.  Dit is iets dat elk jaar terug komt.

Ik zal het even uitleggen :  Bij Sam is dit omdat hij in een speciaal huis zit voor autisme, voor Sven omdat hij in Mol zit en omdat ze het contact terug willen herstellen.  

Bij Sam word er dan meestal het gedrag besproken van zowel thuis als ginder, alsook als er problemen zijn of zo kan je dat vermelden en word er gezien wat men of wij der aan kunnen doen.  Ik ga een vb nemen wat misschien stom is maar ik kan geen ander nemen daar ik hem anders ga beschamen en dat wil ik niet doen.  Het is echt heel stom maar ik heb altijd Sam geleerd dat men aan tafel zich moet gedragen zoals ook het eten met mes en vork.  Nu sinds hij eigenlijk ginder zit is dat zienderogen achteruit gegaan en ik haat een boer aan tafel.  Als ik hem daar dan over aan spreek krijg ik als antwoord dat dat ginder dus zo moet en mag.  Nu heb ik al wel eens dat telefonisch vermeld en dat blijkt dat hellemaal niet waar te zijn : dat dat mag.   En zo word dan nu bij die bespreking alles naast één gelegd en natuurlijk het belangrijkste wat kan ik of zij daar aandoen.  Je begrijpt denk ik wel dat daar wel belangrijke dingen ook aan bod komen en dat het niet allemaal over zulke stomme dingen gaat. Plus ook word hier dan een verslag van gemaakt dat dan weer kan gebruikt worden voor bv het vlaams fonds of het verhoogde kindergeld (dat nu vrijdag voor komt op de rechtbank).  Deze bespreking van Sam gaat door op dond. 15 jan.

Het eerste gesprek van Sven heeft gisteren plaats gevonden.  Dit was enkel met zijn sociaal assistent en ging eigenlijk over het gedrag van Sven in Mol, zijn studie's, zijn toekomst enz...  Ik moet zeggen wat ik er gisteren heb gehoord dat dat toch niet echt normaal is.  Ook hier zal ik een vb noemen : hij gaat dus sinds kort daar naar een buiten school en in de eerste week zegt erop een zeker moment een Juffrouw van wie wil er les geven.  Natuurlijk wie stak zijn vinger op : Sven.  Kun je je indenken eerste week daar in de school en plus dat ze weten dat hij dan in een instelling zit.  En welke les ging Sven geven raad eens !  Ja hij ging eens even uitleggen hoe je een joint moest rollen.  Wel lachwekkend misschien maar kan je je indenken.  En dan kan ik nog zeggen dat Sven denk ik in heel zijn leven nog geen 5 jointjes heeft gesmoord en denk zelfs niet dat hij der ooit één zelf heeft gerold.  Dit is nu zo een typisch voorbeeld van wie Sven eigenlijk is.  Hij wil de matcho zijn en zijn fantasie loopt dan over, in al zijn verhalen steekt er altijd wel iets van waarheid in maar der word toch zoveel aan vast gebreid dat het niet meer normaal is.  En het ergste is eigenlijk dat hij om en duur het zelf geloofd en je krijgt dat er gewoon niet meer uit.  Op die manier vraagt hij enkel om negatieve aandacht want met positieve kan hij niet omspringen, kan hij niet handelen.

Oh genoeg nu over de kids want ik zou nog heel lang en veel meer kunnen vertellen maar men bericht is nu al lang genoeg en ik moet ook hier nog het één het ander presteren.

Nog een hele dikke blogknuf van C & S

12:46 Gepost door Conny & Sonja | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

03-01-04

Van oud op nieuw !!!

Hallo allemaal, nogmaals nen hele gelukkige nieuwjaar en dat het jaar 2004 jullie iets meer mag geven van jullie wensen dan het voorbije jaar.

Ik weet het, het is weeral even geleden maar denk wel dat jullie dat kunnen begrijpen met deze dagen.  Eigenlijk is er ook niet al te veel gebeurd sinds kerstmis, allé toch geen echt noemenswaardige dingen.  Veel bezoekjes afgelegd en voor het eerst zal dat er nog niet op verbeteren, denk wel dat jullie daar momenteel van mee kunnen praten.

Met oudjaar hebben we ook eigenlijk niets speciaal gedaan of beleefd.  Ik en Sonja waren alleen en wij hebben ons zelf getrakteerd op een chinees en wat tv.  Rond een uur of elf zijn we dan richting ons stamcaféke gestapt en daar viel het wel wat tegen.  Gelukkig dat er redelijk goei kameraden van ons zaten, ook een lesbisch koppel, anders had het helemaal tegen gevallen, denk ik.   Nee de ambiance zat er niet in, de mannen waren aan het biljarten (topbiljart) en/of aan het dartsen en dat maakte dat wanneer je wat wou dansen of leute wou maken dat je altijd in de weg stond of liep.  Het was eigenlijk niet meer dan een andere gewone uitgangsavond.  Er werd niet afgeteld om 12u. ofzo, hellemaal niets speciaal, het enige verschil met andere avonden was dat we op een zeker moment belegde broodjes kregen aangeboden.  Oh ja en om 12u.  konden we het vuurwerk zien dat op andere plaatsten werd afschoten.   We lagen dan ook al om 03.00 in ons beddeke.

Onze Sam daarentegen heeft een hele leuke avond gehad want is voor de eerste keer samen met zijn liefke Jessica op oudjaar naar een fuif geweest.  Volgens zijn zeggen moet het enorm geweest zijn met lasershow, vuurwerk enz....  Zij hebben hun dus wel geamuseerd en plezier gemaakt.

Wat Sven betreft die heb ik zowel met kerstmis als met nieuwjaar aan de lijn gehad en deze gespreken zijn redelijk goed verlopen.  Plus krijg ik uit al de hoeken te horen  dat door mijn been stijf te houden momenteel, en al enige tijd, dat zijn Euro (frank) stilaan begint te vallen.  Hij begint er zich van bewust te worden dat hij door die joint te smoren (enkele uurtjes plezier) veel heeft weggegooid, en dat het dat eigenlijk niet waard was.  In de maand januari zijn er enkele gesprekken gepland zowel met de sociaal assistent alleen als met Sven erbij.  En dan zal het wel stillekes aan beginnen met het terug goed te komen, allé voor zolang dat het dan weer duurt.  Ik ben dit gewoon, al minstens vijf jaar, dat het zo verloopt : aan, af, aan, af, aan, af, enz....  We zullen maar afwachten en zien wat er gebeurt, ik hou jullie wel op de hoogte.

Oh ja wat ik wel moest vermelden en dat ik bijna vergeten was :  Mathias is dit weekend voor de eerste keer hier.  Ik bedoel niet alleen de zaterdag zoals verleden jaar maar echt een volledig weekend van vrijdagavond tot zondagavond, goed he.  We hebben ons voorgenomen, in samenspraak met Mathias natuurlijk, dat we in het vervolg gaan handelen volgens notariele akte.  Zijn vader hebben we er ondertussen ook al van op de hoogte gebracht dat we geprobeerd hebben met over een te komen maar dat dat blijkbaar niet lukte, plus ook door heel die affaire met kerstmis dat ze het zich zelf hebben aangedaan en dat wij het beu waren.   Nu denk ik wel, allé dat is mijn vermoeden, dat we binnen 14 dagen ons weer aan moeilijkheden mogen verwachten.  Maar wat zij niet weten is dat wij natuurlijk al bezig zijn met stappen te ondernemen en dat dat hun wel eens zwaar op de maag kan gaan liggen.

Zoals ik al zei : we zullen maar afwachten en zien wat er gebeurt maar hopen dat het allemaal goed afloopt, zowel met Sven als met Mathias.

Nog een hele dikke blogknuf van

C & S

17:05 Gepost door Conny & Sonja | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |