01-02-04

Goed weekendje, lekker weertje !!!

Hey allemaal,

Hoe is het daar met jullie, hier gaat het redelijk op één klein dingetje na eigenlijk. Ik slaap bijna niet meer ! Het is al een paar dagen, praktisch een week dat ik heel wat pijn heb waardoor ik in eerste instantie niet in slaap geraak en der 's morgens heel vroeg van wakker ben. Deze laatste week heb ik maar één enkele keer echt goed geslapen en dat was na het nemen van een slaappilletje. Ik zou natuurlijk er zo nog kunnen pakken want tenslotte daar krijg ik ze voor maar ik wil daar geen gewoonte van maken. Ik denk maar later zal ik dat nog genoeg moeten nemen.

Ik denk dat mijn stress in die 14 dagen dat Sven weg was, zich opgehoopt heeft en dat die er nu uitkomt dmv pijn. Eigenlijk zeg ik : "ik denk" maar in werkelijkheid is dat zo wel want dat is een eigenschap van mijn ziekte"fibriomyalgie". Dus Conny accepteren gelijk het komt, meisje. :-))

Het weekend is hier goed verlopen, wild begonnen maar rustig geeindigd. Mathias is op bezoek geweest, zoals eigenlijk sinds kerstmis elke 14 dagen, denk dat ze toen ook wel hebben in gezien dat hij dit zelf wou. Vandaar dat het niet zo moeilijk meer loopt, het enige wat er nog wel is : de vader kan ons eigenlijk, in die weekends, niet echt met rust laten. Elke keer moet hij een keer gebeld hebben. En als dit dan nog zou zijn om te vragen hoe het met Maty gaat, dan tot daartoe, maar elke keer gaat dat over stomme dingen waar Sonja niets meer mee te maken heeft of om nogmaals te vragen wanneer hij terug word gebracht. Echt hij belt voor eigenlijk niets speciaal maar eerder voor zijn tijd te verdoen of omdat hij zijn eigen verveeld, erg he.

Voor de rest verlopen die weekends redelijk goed en we zien ook dat Mathias hier zowat open bloeid dat hij hier zich blijkbaar anders kan en mag gedragen. Ik ga een vb noemen : Mathias moet bv, en let op het woord"moet", thuis van zijn vader mee kijken naar zware griezelfilms of zelfs horror (hallo de jongen is 13jaar). Vader vind dus dat je daar hard door word. Nu Maty stoefte in het begin daar zo een beetje over, zo van, ik kan dat zien en mag dat zien. In het begin als wij dus een film gingen huren koos hij daar ook voor. Nu wat ondervonden wij dat elke keer als er dan een iets of wat zware en/of bloederige scene in kwam, dat hij zijn hoofd omdraaide of dat hij in één keer naar het toilet moest of begon te praten. Plus ook bv dat hij niet echt alleen naar boven durft, hij wacht tot er iemand toevallig ook naar boven gaat. Nu op een zeker moment hebben wij dan eens aan hem laten verstaan dat wij dat niet elke keer willen zien dat wij ook houden van andere soorten films en sindsdien heeft hij niet meer voor die horrorfilms gekozen. Nu kan hij dus met een gerust hart naar de tv kijken en ook wetende dat wij hem op dat punt laten doen en kiezen voor wat hij wil, dat dit niet moet. Vader kent precies enkel en alleen horror, griezel en ohja niet te vergeten oorlogfilms. Echt die jongen kent heel wat van dat soort films af en andere soort, echt niet. Op deze manier hopen wij dat hij leert dat zijn keuze en zijn mening ook waarde heeft en dat daar ook respect voor bestaat. Natuurlijk is dat van die films maar één vb van de zoveel he, het geen wij hem hier willen aanleren kunnen we op verschillende dingen en vlakken toepassen.

Vandaag hebben we eigenlijk een heel rustige dag gehad, wij zijn enkel met Kenzo en Trixie even gaan wandelen om te genieten van het voorjaarszonneke, was wel lekker weer. Kun je raden : op heel die wandeling zijn we maar één plas tegen gekomen en Kenzo moest er natuurlijk in kunnen gaan liggen, zwart als hij zag niet te doen. Voor de rest hebben we veel in de keuken gestaan. Ik heb verse tomatenroomsoep met balletjes gemaakt plus de gebraden kippeborsten en de sla. Sonja heeft de verse frietjes gesneden en gebakken plus het nagerecht gemaakt. Het nagerecht is zowat één van de enigste taarten die ik lust : wij noemen het"koekjestaart". En dit met een recept van mijn grootmoeder nog. Koekjestaart is voor mij een traditie die regelmatig op tafel komt. Ik zal het recept wel eens doorgegeven het is iets om je duimen en vingers af te likken, hier vechten ze er bijna voor en zekers als ze bijna op is, wat dan ook altijd spijtig is. Wij maken altijd wel een zo groot mogelijke omdat die taart nu eens beter word met lang te staan, elke dag word die lekkerder en lekkerder.

Nu ga ik jullie stilletjes laten verder doen, wij wensen jullie nog een prettige avond verder en nog een hele dikke blogknuf van C & S

19:59 Gepost door Conny & Sonja | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.