29-04-04

Oesje mijn teen !!!

Hallokes,

Hier zijn we dan nog eens weeral eventjes geleden maar het heeft toch weer zijn reden zekerst.  Ik vind momenteel mijne draai niet op de pc.  Het gaat mij niet af, ik heb zoveel in mijn hoofd om op de pc te doen dat ik gewoon niet meer weet waar ik aan wil of kan beginnen en vandaar dat men goesting zowat in mijn schoenen zit.  Daarbij komt dan ook nog eens heel dat gedoe rond die blog-oorlog, ik hou daar niet van.  Waarom moeten mensen elkaar het altijd zo moeilijk maken, ik snap dat niet.  In het echte leven is dit zo en nu begint het hier in de virtuele wereld ook al.  Alhoewel dat ik dit al langer voel aankomen maar ik had nooit gedacht dat het zo zou zijn als in het echt. En toch,  blijf ik mij die vraag stellen : "Waarom?"  Kunnen mensen nu niet gewoon genieten van het leven i.p.v. het zo moeilijk te maken zowel voor zichzelf als voor andere.  Heeft het te maken met jaloezie  misschien, is dat gras op een ander dan altijd mooier of groener ???

Dan zou ik jullie nog willen vertellen over mijn teen, ja ja je leest dat goed over mijn grote teen.  Over enkele weken terug begon ik daar pijn aan te krijgen en iedereen zei mij dat dit een ingegroeide teennagel was.  Dus ik naar de dokter en die bevestigde dat en ik moest maar 10 maanden geduld hebben en dan is daar een nieuwe gegroeid en was ik ervan af.  Nu mijn dokter werkt samen met een vibo, dit is een dokter in stage bij hem voor twee jaar om daarna pas zelfstandig te kunnen beginnen.  Nu deze vibo daar ga ik eigenlijk al twee jaar en het is zij die mij heel hard heeft geholpen met mijn fibromyalgie en zij is in mijn ogen 10 keer beter dan mijn eigenlijke dokter.  Die eerste diagnose is dus wel degelijk gemaakt door hem en niet door haar, dus ik een week later met die teen naar haar, waarom, omdat ik zelfs 's nachts er van wakker word als er lakens opliggen.  En door deze klacht stuurt zij mij door naar een specialist die normaal gezien die nagel er direct uithaalt.  Zo gezegd zo gedaan en gisteren was het zover, ik heel de nacht niet geslapen omdat ik schrik had voor die verdoving want zo een spuit tussen je tenen is ook niet alles.

En dan schrik voor niets gehad, waarom, die specialist die kijkt 2 sec naar mijn teen en zegt zo heel simpel : "tja dat is geen ingegroeide teennagel, we gaan foto's nemen".  En ja hoor hij had gelijk, ik weeral, ik moet toch ook altijd iets speciaal hebben.  Nu blijkt er een stukje bot van mijn grote teen naar boven toe te groeien, dwars door mijn huid onder de nagel.  Vandaar dat ik een bloeding onder men nagel heb met één klein donker puntje in het midden.  Wat wil dit zeggen dat ik volgende week de vrijdag word inslaap gedaan ( dit heb ik gevraagd, want ben zo niet voor die plaatselijke verdovingen) om dit stukje bot te verwijderen.  Ik weet ook niet gaat dit een snee worden, gaat mijn nagel eraf, of wat dan ook, afwachten weeral.  Maar kun je je indenken volgens mijn dokter had ik daar nog 10 maanden mee moeten rondlopen. Terwijl de klachten alleen maar erger worden, ik kan zelfs nog geen schoenen meer aan zonder pijn, zelfs in water kan ik niet zitten want er zit een ontsteking op.  Dat zou ik echt niet volgehouden hebben.....

Daarbij komt dan ook nog eens slecht nieuws, die vibo zoals ik al zei wist mij gisteren te vertellen dat ze niet blijft dus dat wil zeggen dat ik vanaf nu stilaan moet uitkijken naar een andere huisarts want bij hem blijf ik echt niet.  Hij is niet alleen in mijn ogen onbekwaam als arts maar ook als mens doet hij zo uit de hoogte en dat zijn mensen waar ik niet van hou, plus komt er ook nog eens bij dat hij niet in fibromyalgie gelooft, wat moet ik daar dan mee?  Maar of ik haar kan vervangen, ik weet niet, het klikte echt wel tussen ons als patient-dokter, ik vond haar menselijk gezien veel bekwamer als hem.  En mits ik veel bij een dokter moet zijn wil ik natuurlijk ook dat het zo klikt want anders voel ik mij ook niet goed in mijn vel.

Voor de rest gaat hier alles zo beetje zijn gangetje, behalve dat Sonja elke dag nogal laat moet werken, het meisje doe gemiddeld 10 uurs per dag, erg hé.  Het is alleen wel goed voor de portemonnee natuurlijk maar toch, zij is enorm moe en we hebben nu niet zoveel aan elkaar.  Dat dat nu eens gebeurd, ok, maar moet dat nu elke dag zijn en dit al zekerst 14 dagen aan één stuk.  Ik hoop maar als het weer nog mooier gaat worden dat dit dan mindert want Sonja kan daar zo van genieten van 's avonds een wandeling te maken om aan het water te zitten of een terrasje te doen en zo lukt dat niet echt hé.

Ik ga jullie laten en zelf ook nog iets presteren hier thuis.

Nog een hele dikke blogknuf van C & S

15:27 Gepost door Conny & Sonja | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-04-04

Sven !

Hallo,

Oesje zware maand achter de rug maar allé we zijn er door geraakt.  Eindelijk kan ik men rust terug vinden, niet dat het teveel was dat ze allemaal thuis zijn geweest hoor, is ook wel leuk maar toch.... ik hou ook van rust, het alleen zijn.

Zoals ik jullie al had laten weten ging Sven een keer op bezoek komen, nu dat is gisteren zondag gebeurt.   Ik moet zeggen het was niet zo gemakkelijk gelijk ik dacht.  Het contact tussen mij en Sven en ook tussen Sam en Sven is er niet meer, ik denk dat er teveel gebeurt is.   En wat ook is hij verlangt van ons maar dat wij begrijpen maar hij hoeft dat niet een vb.   Zo kan hij er niet aanuit waarom ik niet begrijp waarom hij wegloopt maar hij staat er niet bij stil wat dat is voor een moeder als je weet dat je zoon op straat leeft.   Zo is het ook t.o.v. mij praat hij niet maar tegen Sonja wel, ik snap dit niet.  Hoe kan ik begrijpen als hij niets zegt of vraagt.  Daarbij komt dan ook nog eens dat gevoel dat ik heb, ik vertrouw hem niet meer, plus de vraag "waarom" doe ik dit terwijl ik weet dat het niet helpt niets gekort is.  Waarom die energie in steken als ik toch altijd maar hetzelfde resultaat krijg : "emotionele pijn"!

Zo is het ook ik heb heel de dag niets anders mogen aanhoren van papa dit, papa dat, alles wat papa doet is goed terwijl papa wel vlakaf zegt bij mij kun je niet komen wonen.  Terwijl ik toch weeral de moeite doet om hem een kans te geven maar dat word niet geteld zelfs niets over gezegd of gevraagd.   Waarom doe ik het dan voor de rest doe ik toch niets goed, moet ik daar dan alleen voor dienen?  oh, laat maar zijn.

Een dikke blogknuf van C & S

11:34 Gepost door Conny & Sonja | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

10-04-04

Pasen

Haasje, haasje hupla hop,

kleur je mooie eitjes op,

breng ze rond met goede wensen :

Vrolijk paasfeest, beste mensen !

Vanwege : Conny, Sonja, Sam, Sven, Mathias en Jessica

xxxjes

20:49 Gepost door Conny & Sonja | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-04-04

Sven !!!

Hey, hier zijn we dan weer, met een klein relaas van de laatste week en misschien ook van wat ons te wachten staat, hihihi.

Zoals jullie al weten is Sonja nog altijd thuis met haar tenniselleboog maar allé dat begint toch serieus te verbeteren waardoor ze dan toch vanaf volgende week terug mag gaan werken, goed hé.   Heb ik eindelijk het huis terug voor mij alleen, hahaha.   Nee om eerlijk te zijn zal ik ze wel missen maar langs de andere kant heb ik ook zo wel iets van dan loopt het terug gelijk het was.  Dit is echt waar mijn dagen verlopen echt anders als zij thuis is dan dat ze er niet is. Sam is momenteel ook thuis, tja paasvakantie hé, maar gaat ook werken dus dat komt zo wat overeen met die 14 dagen stage.   En momenteel is zelfs Mathias hier een week ook goed hé.  Ja ja dit begint ook goed gaan te lopen, vader of de familie doen al veel minder moeilijk, ze zullen het eindelijk door hebben dat Mathias dit echt zelf wel wil.   En zo is iedereen dus thuis momenteel en is het hier een drukke bedoening, maar wel leuk.

Ik zeg nu wel iedereen maar zoals jullie weten is er Sven ook nog en daar heb ik ook wat nieuws over.  Over 14 dagen terug heeft hij voor de eerste keer gebeld met de bedoeling van het terug goed te maken.  Dus ook hij begint het door te hebben dat ik als enigste hem daar uit Mol kan halen.   Plus ik vind van mijzelf ook dat ik mijn been lang genoeg heb stijf gehouden en dat het ook stilaan tijd word om terug wat te buigen, het heeft lang genoeg geduurd.   Dus zijn we een woensdag namiddag naar Mol geweest en een gesprek gehad samen met de begeleider, Sven, Sonja, ikke en een stagiaire.  Het komt er op neer dat Sven dan toch een lesje heeft geleerd uit zijn 14dagen weg zijn (gaan lopen), het zou toch niet zo leuke ervaring geweest te zijn : kou, dorst, honger, geen slapen, echt op straat geleefd.  Wel geholpen geweest door enkele vrienden maar die hebben hem uiteindelijk ook in de steek gelaten, dus vandaar dat hij dan maar bij vader is gaan aankloppen en terug gekomen is.  De hele waarheid over die 14 dagen zullen we nooit weten, maar het is dan toch te hopen dat hij der echt iets heeft van geleerd en dat hij het niet meer zal doen of toch tenminste er goed over nadenkt voor hij die stap weer zet.   Uiteindelijk zijn we die dag dan overeengekomen dat Sven dan toch stilaan terug op bezoek mag en kan komen en de eerste keer zal de 17 april zijn van 09.00 's morgens tot 21.00 's avonds, we zijn benieuwd.

Het is wel zo dat we die dag ook hebben gehoord dat als ik Sven wil helpen ik hem terug binnen moet nemen.  Ze zetten me dus echt wel voor een dilemma  : ofwel neem ik hem niet binnen en word hij niet geholpen ofwel neem ik hem wel terug binnen en word hij wel geholpen en hebben ze verschillende oplossingen.   Eigenlijk komt het hier op neer, ze krijgen Sven nergens binnen, ofwel is hij te jong ofwel te oud er is altijd wel iets, vandaar dat hij nog altijd in Mol zit, ze vinden geen enkele instelling die Sven wil opnemen.  De enige oplossingen die ze hebben dat is dus dat Sven ergens in een groep word opgenomen voor enkele maanden met een heel intensieve behandeling, gedragstherapie en levenservaring maar hier MOET een 6 maanden zware intensieve thuisbegeleiding opvolgen.  Nu is dat 6 maanden daar tegen zullen dat er meer zijn omdat ze nu ondervinden dat men op 6 maanden niemand kan veranderen.   Het is wel zo dat dus hele deze gang van zaken nog een hele tijd in beslag gaat nemen en dat dus de thuiskomst van Sven pas over een goed jaar zal zijn, dus we hebben nog tijd en Sven heeft dus nog de mogelijkheid om echt daartegen te veranderen, afwachten dus.  Ik ga jullie der wel regelmatig iets over laten weten want niets is al definitief.

Wij wensen jullie nog hele fijne paasdagen toe en tot volgende berichtje,

C & S

14:59 Gepost door Conny & Sonja | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |